Logo

Nieuwsbrief


banner

TERUGKEREN HIELP MIJ OM VERDER
TE GAAN MET MIJN LEVEN


Sarah ging op reis naar haar geboorteland Haïti



Ik ben Sarah en ik ben geboren in Haïti. Toen ik 8 jaar was, ben ik naar België gekomen. Mijn jongere zus was hier al. Ik groeide op in een adoptiegezin. Toen het moeilijker begon te lopen, kwam ik via enkele omwegen in Stappen terecht. Ik heb altijd naar Haïti willen gaan om mijn familie weer te zien, vooral mijn oma. Het zorgfonds van Stappen wilde mij daarbij helpen. We organiseerden ook een benefiet om een deel van het geld dat ik nodig had te verzamelen. In juni 2017 kon ik vertrekken. Ik ging ernaartoe met mensen van Osjoma, een organisatie die een weeshuis in Haïti beheert. Het was een lange vlucht, twaalf uur. Na tussenstops in Miami en Atlanta landden we in Port-Au-Prince. Tijdens de vier weken dat ik in Haïti was, ging ik op bezoek bij mijn oma en bij een deel van mijn familie, dichtbij Port-Au-Prince. Ik bezocht ook het weeshuis in Saint-Michel van waaruit we veel uitstapjes deden.

vliegtuig
Deze foto is genomen vanuit het vliegtuig. Je ziet een eiland, Haïti, en een stad, Port-Au-Prince. Ik was heel zenuwachtig en erg benieuwd om het land te zien. Van uit de lucht zag het er alvast heel mooi uit. Voor de reis was ik nog niet zenuwachtig. Ik ben vertrokken zonder verwachtingen, omdat ik niet teleurgesteld wilde worden. Ik wilde het gewoon op mij af laten komen en ervan genieten.

oma
Dit ben ik samen met mijn oma. Ze is vijfenzestig jaar. Toen ik nog in Haïti woonde en mijn mama ziek werd, zorgde zij een tijdje voor mij. Nadat mijn mama was overleden, liet oma mij opnemen in een weeshuis. Ik heb lang geen contact meer gehad met mijn familie. Ik wist zelfs niet of mijn oma nog leefde. Via een vrouw van het weeshuis die mij had teruggevonden via Facebook, kwam ik aan het telefoonnummer van oma. Zo heb ik haar kunnen bellen om haar te laten weten dat ik naar Haïti zou komen. Ze was heel blij. Mijn oma schaamde zich eerst een beetje omdat haar huisje heel klein is - het heeft slechts één kamer van vier bij vier meter – maar ze was heel trots dat ik in Haïti was, dus wilde ze toch graag dat ik een paar nachten bij haar bleef logeren. Mijn oma heeft een aanstekelijke lach. Ze praat heel grappig en doet gekke dingen. Mijn oma spreekt Creools. Mijn Creools was niet zo goed meer, maar mijn tante, die ook Frans spreekt, kon voor ons vertalen. Na een tijdje begon mijn Creools terug te komen. We praatten veel over vroeger. Oma vertelde over mijn adoptie. Ze kon niet voor mij zorgen omdat ze arm was. Eigenlijk was ik te oud voor een adoptie, maar na lang zoeken vond ze toch een plekje voor mij.

neef
Dit ben ik met mijn oma en mijn neef Fregance, die even oud is als mij. Zijn bijnaam is Kiki. Hij is een echte speelvogel en plaagt mij veel. Mijn oma heeft vier kinderen, twee jongens en twee meisjes. Mijn moeder en de vader van Kiki zijn gestorven. Toen ze mij en Kiki samen zag, werd mijn oma heel emotioneel.

Het was heel fijn om mijn familie te leren kennen. Ik moest wel wennen aan de manier waarop ze daar wonen. Het was heel speciaal om mij buiten te wassen met een emmer water en de Haïtiaanse zon op mijn gezicht. Mijn familie was heel gastvrij. De mensen in Haïti eten normaal maar één keer per dag, maar voor mij hebben ze drie keer gekookt. Ze waren blij om mij terug te zien. En ik voelde mij er ook heel goed thuis. Het was als in een droom.

taptap
Dit is een taptap, een soort busje. De wegen in Haïti zijn echt verschrikkelijk. Niet iedereen vindt het aangenaam om door Haïti te reizen. Mensen spreken je bijvoorbeeld meteen aan omdat je in hun ogen veel geld hebt. Ze kunnen zelfs een beetje opdringerig zijn.

zus
Dit ben ik met mijn oma en mijn halfzus Garbara. Voor de reis wist ik niet af van haar bestaan. In het begin mocht ze het niet zeggen. Op een bepaald moment kwam ze naar mij en zei ze: 'Je suis ta soeur.' Ik begreep er niets van. Mijn vader, die ondertussen in Amerika woont, heeft blijkbaar nogal veel kinderen. Ik vond het leuk om Garbara te leren kennen. Deze foto is genomen bij het afscheid. Dat was een mooi moment. Mijn oma zei dat ze ook mijn kleine zus nog eens wil zien en dat ze dan rustig zal kunnen sterven.

Mijn afkomst heeft mij altijd heel erg bezig gehouden. Deze reis heeft me rust gebracht. De reis heeft me geholpen om dingen te plaatsen en om verder te kunnen gaan met mijn leven. Maar de interesse is er nog steeds. Haïti is mijn land, het is een stuk van mij en dat blijft zo. Ik zal er nooit gaan wonen, want in België heb ik veel meer kansen, maar ik ga sowieso nog terug. Misschien duurt dat zelfs niet eens zo lang meer…

Sarah Bottelberge en Danny Keuppens


Terug naar nieuwsoverzicht.


Verzonden door vzw Stappen
westveldstraat 1, 9040 Sint-Amandsberg
09/228.26.57
Uitschrijven

Facebook